Legion-Sturmbannführer der SS Mykoła Wasiliowicz Palienko | Die Freiwilligen

Legion-Sturmbannführer der SS Mykoła Wasiliowicz Palienko



Mikołaj Palienko (ukr. Микола Васильович Палієнко) urodził się 30 sierpnia 1896 roku w Skwirze w obwodzie kijowskim w ówczesnej Rosji.


Był synem Wasyla. Ukończył gimnazjum w Białej Cerkwi. W 1914, po ukończeniu Kolegium Gałagana w Kijowie, rozpoczął studia na Fakultecie Fizyczno-Matematycznym Kijowskiego Uniwersytetu Imperatorskiego św. Włodzimierza. 1 listopada 1915 roku został junkrem Mikołajewskiej Szkoły Artylerii.


1 kwietnia 1916 roku, w randze chorążego, skierowany został na front i wziął udział w I Wojnie Światowej w szeregach armii rosyjskiej. Po demobilizacji w lutym 1918 roku powrócił na studia.


W grudniu tego roku wstąpił do Armii Czynnej Ukraińskiej Republiki Ludowej. Służył w dywizjonie artylerii. 29 grudnia 1919 roku awansował na sotnika (podpułkownika).


Od 1921 roku znajdował się na emigracji w Polsce. W 1928 przyjęty został do służby kontraktowej w Wojsku Polskim. W latach 1932–1934 był słuchaczem Kursu Normalnego Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. 19 marca 1938 awansowany został na majora.


W kampanii wrześniowej 1939 dowodził III dywizjonem (12 haubic 100 mm) 26 Pułku Artylerii Lekkiej im. Króla Władysława IV (26 pal).


W czasie II wojny światowej podjął współpracę z Niemcami. Na początku 1940 roku pracował w zakładach cukrowniczych jako starszy chemik.


Po ataku Niemiec na ZSRR został przydzielony do kwatermistrzostwa w sztabie Grupie Armii "Południe" gen. Gerda von Rundstedta.


Na początku 1943 roku objął w stopniu Legion-Sturmbannführera der SS dowództwo IV dywizjonu ciężkiej artylerii w 14 Pułku Artylerii SS w nowo formowanej 14 Dywizji Grenadierów SS.


Od początku lutego 1944 roku dowodził artylerią w SS-Kampfgruppe "Beyersdorf", wydzielonej z dywizji do walki z polską i sowiecką partyzantką na Lubelszczyźnie. Była to grupa bojowa do zadań specjalnych, sformowana z polecenia SS-Obergruppenführera Wilhelma Koppe na początku lutego 1944 w obozie szkoleniowym Heidelager z ochotników ukraińskich, skierowanych na szkolenie z 14 Dywizji Grenadierów SS. Jej zadaniem było zwalczanie partyzantki na pograniczu dystryktu galicyjskiego i dystryktu lubelskiego Generalnego Gubernatorstwa oraz na terenie Reichskommissariat-u Ukraine.


W skład grupy wchodziło około 2000 żołnierzy. Składała się z jednego rozszerzonego kurenia (ukraińskiego pododdziału wojskowego) w sile dwóch batalionów piechoty, dywizjonu artylerii lekkiej, plutonu saperów, plutonu artylerii przeciwpancernej, grupy łączności i oddziału taborowego. Dowódcą został zastępca dowódcy 14 Dywizji SS-Standartenführer Friedrich Beyersdorf (zastępca dowódcy dywizji ds. zwalczania partyzantki), od którego nazwiska nazwano całą grupę bojową. Na dowódcę piechoty został wyznaczony SS-Hauptsturmführer Karl Bristot, natomiast dowódcą artylerii mianowano właśnie Legion-Sturmbannführera Mykołę Palijenko.


Od 9 lutego do 9 marca 1944 roku grupa brała udział w akcji przeciwpartyzanckiej w rejonie Lubaczów-Biłgoraj-Zamość-Tomaszów Lubelski-Tarnogród-Cieszanów, oraz przeciw rajdowi zgrupowania sowieckich partyzantów Sidora Kowpaka.

Grupa Beyersdorfa nie była przygotowana do działań przeciwpartyzanckich, składała się głównie z rekrutów ukraińskich bez doświadczenia bojowego. Działania grupy polegały głownie na marszach pościgowych prowadzonych po śladach wycofujących się partyzantów.


Oddziały biorące udział w tych operacjach były obarczone odpowiedzialnością za masakry na ludności polskiej na Lubelszczyźnie i Podolu. Do jedynego większego starcia doszło koło wsi Chmielnik, gdzie grupa rozbiła kilkusetosobowy sowiecki oddział partyzancki, ponosząc jednak duże straty.


Kampfgruppe zostało rozwiązane 30 marca 1944 roku, a jej żołnierze powrócili do macierzystej 14 Dywizji Grenadierów SS.


28 czerwca 1944 roku rozpoczęto transport koleją wcześniej skoncentrowanej na terenie Rzeszy, w Świętoszowie dywizji, która wówczas była w sile trzech pułków piechoty, w okolice Brodów . Dywizja zajęła pozycje w drugiej linii, pozostając w rezerwie. IV Dywizjon Artylerii Ciężkiej pod dowództwem Palijenki zajął pozycje koło Cyszkowa.


Dowództwo Armii Czerwonej , planując operację lwowsko-sandomierską , zaplanowało utworzenie w okolicy Brodów kotła, i zniszczenie w nim jak największej ilości sił niemieckich. Przewaga wojsk sowieckich nad niemieckimi oddziałami była w tym rejonie wprost miażdżąca, przy czym w lotnictwie całkowita. Nic więc dziwnego, że gdy 13 lipca 1944 roku ruszyła ofensywa Armii Czerwonej, obrona niemiecka szybko została przełamana.


W celu zatrzymania przeciwnika Niemcy rzucili do kontrataku 14 Dywizję Grenadierów SS. W wyniku beznadziejnej walki przeciwko przeważającym siłom sowieckiej 3 Armii Pancernej, do tego pod ciągłymi uderzeniami radzieckich samolotów, 30 Pułk Grenadierów SS praktycznie przestał istnieć. Armia Czerwona prowadząc dwa uderzenia, jedno znad Styru w rejonie na północny zachód od Krzemieńca i Beresteczka , natomiast drugie z rejonu Zbaraża, 18 lipca 1944 roku zamknęła pierścień okrążenia w okolicy Buska.


W okrążeniu znalazło się około siedmiu niemieckich dywizji, w tym około 7 000 żołnierzy ukraińskiej 14 Dywizji Grenadierów SS. Wszystkie te jednostki zostały ostatecznie rozbite 22 lipca 1944 roku.


W walkach tych, w dniu 21 lipca 1944 roku zginął również Mykoła Palijenko.

SRH Die Freiwilligen jest grupą apolityczną. Symbole znajdujące się na stronie nie odzwierciedlają poglądów członków Stowarzyszenia, ani nie mają służyć propagowaniu jakichkolwiek ideologii totalitarnych.

Wszystkie materiały umieszczone na stronie są własnością SRH Die Freiwilligen i nie mogą być wykorzystywane bez zgody Stowarzyszenia.

uwaga