SS-Brigadenführer Otto Kumm | Die Freiwilligen

SS-Brigadenführer Otto Kumm



Urodził się  1 października 1909 w Hamburgu jako piąte i najmłodsze dziecko kupca Edwarda Kumma i jego żony Friedy.

Po ukończeniu szkoły średniej (liceum) w Hamburgu-Hamm, otrzymuje wykształcenie zawodowe.
Od 1 kwietnia 1925 roku do  31 marca 1929 pracuje w Hamburgu w Gazecie Wieczornej.
Następnie pracuje w drukarni.


W wieku 22 lat wstąpił do NSDAP z numerem legitymacji 421 230, a następnie do SS z numerem
18 727.


Swą służbę w SS rozpoczął w nowo utworzonym oddziale SS-VT Der Führer.


W dniu 1-go kwietnia 1934 roku wstępuje do  I./SS-Standarte Germania w Hamburgu.


W 1940 roku w stopniu SS-Hauptsturmführera podczas kampanii francuskiej dowodzi batalionem za co otrzymuje Krzyż Żelazny I i II klasy.


W czasie walk w Rosji zostaje awansowany do stopnia SS-Obersturmbannführera i przejmuje dowodzenie pułkiem Das Führer.


Kumm był dowódcą kładącym szczególny nacisk na przygotowanie i sprawność fizyczną, które stanowiły przewagę podczas walk w Rosji, kiedy to musiał prowadzić swych żołnierzy do boju przy temperaturach spadających nierzadko poniżej -50*C.


29 listopada 1941 otrzymuje Złoty Krzyż Niemiecki.


W bitwie pod Moskwą zimą 1941/1942 roku jego oddział prowadzi zażarte walki z których Kumm wyprowadza zaledwie 35 ludzi.
24 stycznia 1942 roku otrzymuje za to ciężko wypracowany i zasłużony Krzyż Rycerski.


6 kwietnia 1943 jako 221-wszy żołnierz otrzymuje Liście Dębu do Krzyża Rycerskiego i zostaje przeniesiony na stanowisko szefa sztabu 5. Dywizji Grenadierów Pancernych SS „Wiking”, a po roku, 2 sierpnia 1944 roku, po awansie na stopień SS-Oberführera obejmuje dowództwo   nad 7. Ochotniczą Dywizją Górską „Prinz Eugen”.


W listopadzie 1944 roku otrzymuje kolejny awans na SS-Brigadenführer und Generalmajor der Waffen-SS.


6-go lutego 1945 roku zostaje mianowany dowódcą 1. Dywizji Pancernej SS „Leibstandarte SS Adolf Hitler” z którą zostaje wysłany na Węgry i bierze udział w Operacji „Frühlingserwachen”.
Dywizja po 10 dniach ciężkich walk, 25 lutego, miała już tylko 23 z początkowych 46 czołgów. Po klęsce kontrofensywy na Węgrzech próbowała zatrzymać marsz sowietów w kierunku Austrii prowadząc ciągłe walki odwrotowe.
Na początku kwietnia 1945 na stanie dywizji znalazło się mniej niż 1700 żołnierzy z zaledwie 16 czołgami. Porzuciwszy resztki ciężkiego sprzętu dywizja wycofała się na zachód, aby poddać się Aliantom.
W czasie tych walk Kumm otrzymuje jeszcze 17 marca 1945 roku jako 138 żołnierz Miecze do Krzyża Rycerskiego.


Kumm pełni  funkcję dowódcy do 8-go maja 1945 będąc tym samym ostatnim dowódcą tej jednostki.


Poddaje się wraz z dywizją w rejonie Steyr 8 maja 1945 roku przed wojskami amerykańskimi.


Po wojnie został jednym z założycieli i pierwszym przewodniczącym organizacji niemieckich weteranów wojennych HIAG z niemckiego: Hilfsgemeinschaft auf Gegenseitigkeit der Angehörigen der ehemaligen Waffen-SS, co dosłownie znaczy "Stowarzyszenie Samopomocy Byłych Członków Waffen-SS") - organizacja byłych członków Waffen-SS, działająca w latach 1951-1992.


Umiera  23 marca 2004 roku w Offenburg.


Jest autorem dwóch książek.
7. SS-Gebirgs-Division "Prinz Eugen" im Bild, którą wydano w 1983 roku i Vorwärts, Prinz Eugen! : Geschichte der 7. SS-Freiwilligen-Division "Prinz Eugen", którą wydano po jego śmierci w 2007 roku.



SRH Die Freiwilligen jest grupą apolityczną. Symbole znajdujące się na stronie nie odzwierciedlają poglądów członków Stowarzyszenia, ani nie mają służyć propagowaniu jakichkolwiek ideologii totalitarnych.

Wszystkie materiały umieszczone na stronie są własnością SRH Die Freiwilligen i nie mogą być wykorzystywane bez zgody Stowarzyszenia.

uwaga