SS-Oberführer Eduard Deisenhofer | Die Freiwilligen

SS-Oberführer Eduard Deisenhofer



Eduard Deisenhofer urodził się w rodzinie mieszczańskiej 27 czerwca 1909 roku w Freising, Górna Bawaria.

W szkole od najmłodszych lat uczył się solidnie. Po ukończeniu szkoły poszedł na studia. Studiował tam politykę i ekonomię. Z tej ostatniej zrobił nawet doktorat. W czasie pobytu na uniwersytecie, wszedł w kontakt z członkami partii nazistowskiej, co wkrótce zaowocowało wstąpieniem do NSDAP jako 250 226 członek zarejestrowany 25 maja 1930 roku. Wkrótce wstąpił też do SA. Jednakże po kilku miesiącach, 1 września 1930 roku (niektóre źródła podają datę 1 października 1930 roku) został przeniesiony do SS, zaczynając tam swoją służbę. Był 3642 członkiem SS.

W czasach późniejszych został opisany przez SS-Brigadeführera Gottfrieda Klingemanna jako "jasno myślący człowiek, energiczny i o wytrwałym charakterze", Deisenhofer szybko piął się hierarchii SS, służąc na różnych szczeblach dowodzenia.

Kolejno otrzymuje awansy:
8 lipca 1932 roku na stopień SS-Scharfführera ,
17 maja 1933 roku do stopnia SS Truppführera ,
21 sierpnia 1933 roku na SS-Obertruppführera,
8 listopada 1933 roku na SS-Sturmführera.

W dniu 18 lutego 1934 roku otrzymał przydział do Leibstandarte SS Adolf Hitler, jako dowódca 2 Kompanii, I Sturmbann z 1 Pułku SS "Deutschland". Już 20 kwietnia 1934 roku ponownie awansuje, do stopnia SS-Obersturmführera, a niecały rok później 15 września 1935 roku do stopnia SS-Hauptsturmführera.

W listopadzie 1935 roku otrzymuje przydział w obozie koncentracyjnym KZ Dachau. Natomiast we wrześniu 1938 roku zostaje przeniesiony do II Sturmbann w 1 SS-Totenkopfstandarte "Oberbayern".

W dniu 30 stycznia 1936 roku ożenił się z Edeltraut Holzapfel. W ciągu najbliższych kilku lat urodziły się im trzy córki, z których jedna zginęła podczas nalotu bombowego w maju 1943 roku.

W 1936 roku zmieniono mu przydział na SS-Wachtruppe „Oberbayern”, czyli jednostkę wartowniczą SS „Oberbayern” w obozie koncentracyjnym w Dachau.

W ciągu najbliższych dwóch lat ponownie zmieniano mu przydziały. Służył w jednostkach Totenkopfverbände, czyli formacjach odpowiedzialnych za administrowanie i sprawowanie kontroli nad obozami koncentracyjnymi. Najpierw w SS-Totenkopf-Verbande III "Sachsen", a później w 3 SS-Totenkopf-Standarte "Thüringen".

Brał w marcu 1938 roku udział w tzw. Anschluss-ie Austrii za co otrzymał odznaczenie pamiątkowe, Medal Pamiątkowy 13 marca 1938 roku. W październiku 1938 roku natomiast uczestniczył w zajęciu Sudetów za co również został uhonorowany odznaczeniem, Medalem Pamiatkowym 1 paździenika 1938 roku.

We wrześniu 1938 roku został dowódcą II Sturmbann 1 SS Totenkopf Standarte "Oberbayern". W dniu 9 października 1938 roku (niektóre źródła podają datę 2 października 1938 roku) został awansowany do stopnia SS-Sturmbannführera. W międzyczasie otrzymał też prawo do noszenia Honorowego Pierścienia SS.

Wraz ze swoją jednostką wziął udział w Kampanii Wrześniowej w 1939 roku, która była odpowiedzialna za działania policyjne i zapewnienie bezpieczeństwa za postępującymi do przodu oddziałami frontowymi.

Po zakończeniu się walk jednostka Deisenhofera została wchłonięta do nowo utworzonej Dywizji SS „Totenkopf”, a 16 października 1939 roku on sam został dowódcą II Batalionu w 1 Pułku Piechoty SS "Totenkopf". Poprowadził ten oddział w początkowej fazie kampanii na zachodzie, kiedy to za odwagę w walce otrzymał najpierw Krzyż Żelazny II klasy, a następnie I klasy. Był też ranny, gdyż otrzymał prawo noszenia Czarnej Odznaki za rany.

Pod koniec maja 1940 roku został odwołany z pierwszej linii frontu i mianowany dowódcą II Batalionu, nowo utworzonej ochotniczej formacji złożonej z cudzoziemców z Holandii i Belgii, w SS-Freiwilligen-Standarte „Nordwest”. Następnie na okres szkolenia jednostki został przeniesiony do Batalionu Zapasowego SS „Ost” z siedzibą w Berlinie.

19 sierpnia 1941 roku został dowódcą I Batalionu 9 Pułku Piechoty SS „Germania” z Dywizji Zmotoryzowanej SS „Wiking”, z którą znalazł się na Froncie Wschodnim. W lutym 1942 roku odesłano go jednak z powrotem do dywizji „Totenkopf” na stanowisko dowódcy I Batalionu 1 Pułku Piechoty SS w Dywizji SS „Totenkopf”.

Dywizja SS „Totenkopf” została włączona w skład Grupy Armii Północ i skierowana na front pod Leningradem. Wzięła tam udział w bardzo ciężkich walkach w pobliżu miejscowości Demjańsk, gdzie podczas bitwy jednostka została całkowicie otoczona. Według oceny przełożonych Deisenhofer podczas walk w kotle demjańskim prowadził swoich ludzi dobrze, działając odważnie i pokazując odwagę pod ogniem, jednakże dywizja poniosła w trakcie tych walk olbrzymie straty.

W dniu 20 kwietnia 1942 roku Deisenhofer został awansowany do stopnia SS-Obersturmbannführera.

W dniu 17 maja 1942 roku (niektóre źródła podają datę 8 maja 1942 roku) otrzymał Krzyż Rycerski Krzyża Żelaznego.

Walki pod Demjańskiem były tak ciężkie, że w październiku 1942 roku było konieczne przeformowanie resztek dywizji w tzw. Kampfgruppe, na czele której staje właśnie Deisenhofer. Wraz z objęciem stanowiska otrzymał polecenie wyprowadzenia Kampfgruppe z kotła.
Za zaangażowanie się przez ponad 35 dni w walki wręcz, Deisenhofer zakwalifikował się do otrzymania Szpangi za walkę w ręcz w srebrze, którą ostatecznie wręczono mu jeszcze w 1942 roku. W tym roku otrzymał ponadto Krzyż Niemiecki w złocie i tak zwany Ostmedalie (Die Medalie Winterschlacht Im Osten 1941/1942) – Medal za Front Wschodni w latach 1941/1942.

W listopadzie 1942 roku dywizja, a raczej to co z niej pozostało, zostaje wycofana w celu odbudowy do Francji. Deisenhofer natomiast został wezwany do Berlina w celu zmiany przydziału.

Wkrótce został przeniesiony na stanowisko dowódcy Zapasowego Batalionu Motocyklowego SS, a potem otrzymał rozkaz stawienia się w SS-Junkerschule w Bad Tölz w Bawarii. Po przybyciu do szkoły oficerów SS, Deisenhofer został poinformowany, że ma przejąć grupę szkoleniową dowódców. W ramach tego zadania, bardzo dużo „wędrował” pomiędzy różnymi szkołami, w tym szkoły jednostek pancernych (Panzertruppenschule) i szkoły lekkiej piechoty, które zlokalizowane były w miejscowości Wünsdorf. Pod koniec kwietnia 1943 roku, Deisenhofera przeniesiono ponownie, tym razem do Berlina, gdzie miał pracować jako oficer szkoleniowy SS w Inspektoracie Piechoty i Oddziałów Górskich, który był częścią SS-FHA (SS Führungshauptamt - Główny Urząd Operacyjny SS, którego głównym zadaniem była kontrola operacyjna Waffen-SS, ponadto prowadził ogólną politykę rekrutacji i obsługi specjalnych wymagań kadrowych dla Waffen-SS.

W listopadzie 1943 roku został skierowany do XI Departamentu w SS-FHA (XI Amt), któremu podlegały Führer-Ausbildung (szkoły dowódców SS) i Szkoły Podchorążych SS (SS-Junkerschulen).

Na początku marca 1944 roku Diesenhofer został ostatecznie zwolniony z obowiązków szkoleniowych w SS-Junkerschule Bad Tölz i wysyłany z powrotem do formacji bojowej, tym razem do 21 Pułku Grenadierów Pancernych SS w 10 Dywizji Pancernej SS „ Frundsberg” . Diesenhofer dowodził swoim pułkiem podczas próby przebicia się do okrążonych jednostek 1 Armii Pancernej Generała Hansa-Valentina Hube w kotle pod Kamieńcem-Podolskim.

Za swoje dokonania podczas tej bitwy, Deisenhofer został awansowany w dniu 20 kwietnia 1944 roku do stopnia SS-Standartenführera. Od dnia 16 czerwca 1944 roku rozpoczęło się przerzucanie jednostek Dywizji „Frundsberg” na zachód, gdzie to 6 czerwca 1944 roku Alianci Zachodni dokonali desantu w Normandii.


Dywizja została rozmieszczona w pasie pomiędzy Cean, a Villers-Bocage z zadaniem kontrataku przeciwko siłom 21 Grupy Armii Feldmarszałka Bernarda Montgomerego w rejonie Bayeux, do którego jednak nie dochodzi ze względu na przeciwdziałanie wroga.

Brytyjczycy działający na tym odcinku frontu rozpoczynają swoją operację pod kryptonimem „Epsom”, zmuszając tym samym Niemców do zaniechania wcześniejszych planów. Dochodzi do ciężkich walk, 21 Pułk Grenadierów Pancernych SS pod dowództwem Deisenhofera zajmuje Avenay Vieux, ale główne walki dywizji toczą się o opanowanie wzgórza 112, w które szczególnie zaangażował się 22 Pułk Grenadierów Pancernych SS, również z Dywizji „Frundsberg”.

W drugiej połowie lipca, Deisenhofera skierowano z powrotem na wschód, miał tam objąć dowództwo nad 5 Dywizją Pancerną SS „Wiking”, obecnie uwikłanej w ciężkich walkach w okolicy Modlina. Część pododdziałów brała również udział w tłumieniu Powstania Warszawskiego, które wybuchło 1 sierpnia 1944 roku. Deisenhofer dowodzenie przejął oficjalnie w dniu 6 sierpnia 1944 roku. W połowie sierpnia, Deisenhofer został jednak odwołany z powrotem do Berlina, aby czekać na kolejny przydział.

Pod koniec miesiąca, objął komendę w 17 Dywizji Grenadierów Pancernych SS „Götz von Berlichingen”, która była zaangażowana w tym czasie w walki odwrotowe w kierunku Saary. Deisenhofer prowadził następnie swój oddział podczas ciężkich walk z Amerykanami nad rzeką Mozelą oraz w kolejnym odwrocie, tym razem w kierunku Metzu.

Pod koniec września 1944 roku, Deisenhofer został ranny w walce i musiał wrócić do Berlina, aby odpocząć i zregenerować swe siły. Otrzymał wtedy Srebrną odznakę za rany.

W dniu 31 grudnia 1944 roku, otrzymał zadanie zorganizowania Kampfgruppe z rekrutów SS-Truppenübungsplatz, z którymi miał bronić rejonu miejscowości Bad Saarow na wschód od Berlina przed postępującymi oddziałami sowieckimi.

W dniu 1 stycznia 1945 roku, Deisenhofer awansował do stopnia SS-Oberführera.

Pod koniec stycznia 1945 roku natomiast wydano mu rozkaz udania się do Arnswalde (Choszczno) na Pomorzu Zachodnim w celu przejęcia dowodzenia nad złożoną z ochotników łotewskich, 15 Dywizją Grenadierów SS (1-wsza łotewska) . W drogę na Pomorze wyruszył samochodem, ale w trakcie podróży jego wóz został zaatakowany przez sowiecki samolot szturmowy. W ataku zginęli wszyscy pasażerowie. Oprócz samego Deisenhofera zginął również jego kierowca i adiutant.

Ponieważ do dnia dzisiejszego nie ma „namacalnych” dowodów jego śmierci, a jego szczątki nie zostały odnalezione jest on klasyfikowany jako zaginiony w akcji 26 stycznia 1945 roku, a nie poległy w walce.



SRH Die Freiwilligen jest grupą apolityczną. Symbole znajdujące się na stronie nie odzwierciedlają poglądów członków Stowarzyszenia, ani nie mają służyć propagowaniu jakichkolwiek ideologii totalitarnych.

Wszystkie materiały umieszczone na stronie są własnością SRH Die Freiwilligen i nie mogą być wykorzystywane bez zgody Stowarzyszenia.

uwaga