SS-Oberscharführer Derk-Elsko Bruins | Die Freiwilligen

SS-Oberscharführer Derk-Elsko Bruins




Derk-Elsko Bruins urodził się 20 marca 1923 roku, w Vlagtwedde w prowincji Groningen w Holandii.


Jako 18-latek zgłosił się na ochotnika 1941 roku do Waffen SS i został przydzielony do Ochotniczy Legion SS "Nederland", a następnie do 4 Ochotniczej Brygady Grenadierów Pancernych SS "Nederland".


W Brygadzie dosłużył się stopnia SS-Rottenführera i objął dowództwo nad plutonem w 1. Kompanii 54. Dywizjonu Łowców Czołgów SS (1./SS-Panzerjäger-Abteilung 54)


Na początku 1944 roku Bruinis wraz ze swą Brygadą „Nederland” znalazł się w rejonie operacyjnym Grupy Armii Północ skąd ostatecznie został z jednostką zmuszony do wycofania się na nową linię frontu w okolicy rzeki i twierdzy Narwa.


Front tam ustabilizował się na dłuższą chwilę. Wznowienie działań na szerszą skalę nastąpiło dopiero 12 czerwca 1944 roku.
Po ciężkich walkach Brygada otrzymała rozkaz oderwania się od przeciwnika i przejścia w rejon Tannenbergu.


W nocy z 24 na 25 lipca jako pierwszy na nowe stanowiska wyruszył, wchodzący w skład Brygady Nederland, 54. Dywizjon Artylerii SS (SS-Artillerie-Abteilung 54). Przy przekraczaniu rzeki wykorzystano ocalały w mieście Narwa most, który po zakończeniu ewakuacji planowano wysadzić w powietrze. Tak też się stało, jednakże po uruchomieniu ładunków wybuchowych okazało się, że z przeprawy nie zdążyli skorzystać, stanowiący ariergardę, żołnierze 48 Pułku "General Seyffardt" nadal toczący walki w okolicach Iwanogrodu. Ostatecznie, zredukowane do siedmiuset osób zgrupowanie stało się celem zmasowanych ataków radzieckiego lotnictwa, w wyniku czego ocalała zeń zaledwie niewielka grupa żołnierzy.


W akcji uwolnienia z okrążenia resztek 48 Pułku czynnie wziął udział Bruins.
27 lipca pluton pod jego dowództwem natrafił na radziecką czołówkę pancerną. Dwa działa szturmowe Sturmgeschütz III Ausf. G podjęły walkę, podczas gdy jedno stanowiło odwód. W efekcie starcia łupem pododdziału padło pięć czołgów, a kilka innych zostało poważnie uszkodzonych. Ponieważ amunicja w jego oddziale była na wyczerpaniu postanowił nie angażować się w dalszą walkę i wycofał się. W trakcie odwrotu napotkał jednak kilka kolejnych wozów przeciwnika, z których jego oddział zniszczył kolejnych pięć. Łącznie łupem padło dwanaście czołgów T-34.
Za ten wyczyn jako okazanie szczególnego męstwa podczas walki
SS-Rottenführer Derk-Elsko Bruins otrzymał 23 sierpnia 1944 roku Krzyż Rycerski Żelaznego Krzyża.


W lutym 1945 roku dywizja przeszła reorganizację na 23 Ochotniczą Dywizję Grenadierów Pancernych SS (23.SS-Freiwilligen-Panzergrenadier-Division „Nederland”, a Bruins dosłużył się w niej stopnia SS-Oberscharführera.


Po wojnie został został schwytany i aresztowany przez Kanadyjczyków i umieszczony w holenderskim więzieniu, z którego udało mu się ostatecznie zbiec. W ojczyźnie nie było dla niego już miejsca więc musiał wyjechać do Niemiec. Aby zapobiec ewentualnej ekstradycji w 1950 roku postanowił się ożenić i dzięki temu zmienić obywatelstwo.


Odtąd Bruins prowadzili w miarę spokojne życie w Dollendorf jako biznesmen, ale w dalszym ciągu utrzymuje ścisły kontakt ze swoimi byłymi towarzyszami.


Derk-Elsko Bruins zmarł 2.05.1986 w szpitalu w Gerolstein/ Niemcy Zachodnie.



SRH Die Freiwilligen jest grupą apolityczną. Symbole znajdujące się na stronie nie odzwierciedlają poglądów członków Stowarzyszenia, ani nie mają służyć propagowaniu jakichkolwiek ideologii totalitarnych.

Wszystkie materiały umieszczone na stronie są własnością SRH Die Freiwilligen i nie mogą być wykorzystywane bez zgody Stowarzyszenia.

uwaga