SS-Obersturmführer Karl Liecke | Die Freiwilligen

SS-Obersturmführer Karl Liecke



Karl Liecke urodził się 8 maja 1910 roku w niewielkim bawarskim miasteczku Pasing położonym niedaleko Monachium. Pochodził z rodziny inteligenckiej , jego ojciec był naukowcem. W 1929 roku Liecke wstąpił w szeregi Bawarskiej Policji Gminnej i został wysłany do Monachium aby walczyć z anarchistycznymi bojówkami, prężnie działającymi na ulicach Monachium. W czasie starć na ulicach ponad 30 policjantów poniosło śmierć, a mieszkańcy ufundowali dla nich pomnik i mogiłę , która została potem zniszczona przez członków „Czerwonego Frontu”.

W 1930 roku Karl Liecke złożył prośbę o skierowanie do Policyjnej Szkoły Oficerskiej w Frunsternfledburch. Jego prośba została zaakceptowana, ukończył szkołę ze stopniem oficerskim, a w 1935 roku wstąpił do Schutzpolizei gdzie służył przez kilka następnych lat. Po wybuchu wojny w 1939 roku Schutzpolizei została wezwana do wojskowych koszar celem sformowania nowej dywizji piechoty wchodzącej w struktury SS.

Podczas kampanii francuskiej 1940 roku Karl Liecke służył jako dowódca kompanii w nowo powstałej Dywizji „Polizei” i posmakował walki na polach bitew Francji. W 1941 roku jego dywizja została oficjalnie włączona w struktury Waffen-SS a jej członkowie otrzymali stopnie SS zrzekając się jednocześnie wcześniejszych policyjnych. Po rozpoczęciu kampanii Rosyjskiej Liecke służył w sztabie dywizji, po krótkim czasie powierzono mu dowództwo 5 Kompanii z III Regimentu Strzelców SS a następnie całego II Batalionu. Pod dowództwem Lieckego II Batalion brał udział w wielu udanych działaniach obronnych i natarciach w sektorze Leningrad-Volkhov. Pod koniec 1942 roku II Batalion został zluzowany i wycofany z frontu, a następnie przetransportowany na poligon w Dębicy, aby zostać przeformowany w batalion grenadierów pancernych. W tym okresie do jednostki dołączyła spora ilość ochotników.

W grudniu 1942 roku II Batalion 3 Regimentu Policji SS został odłączony od Dywizji „Polizei” i wysłany na południowy odcinek Frontu Wschodniego by wesprzeć starania o oswobodzenie 6 Armii okrążonej w Stalingradzie. Batalion wszedł w skład Kampfgruppe „Fegelein” – dowodzonej przez sławnego dowódcę kawalerii – SS-Oberfuhrera Hermanna Fegeleina. Podczas walk na zakolu rzeki Don, Fegelein został dwukrotnie postrzelony przez sowieckich snajperów i musiał być ewakuowany do szpitala – na stanowisku dowódcy Kampfgruppe zastąpił go SS-Haupsturmfuhrer Karl Liecke. W skład Kampfgruppe wchodziły: II/SS-P3, część sztabu Brygady Kawalerii SS , 2 działa samobieżne , 1 samobieżne działo przeciwpancerne oraz bateria ciężkich haubic złożona z dział produkcji francuskiej, do których wkrótce zabrakło amunicji i nie było szans na jej uzupełnienie. Aby nadrobić brak ciężkiej artylerii w skład KG włączono baterię dział Flak 8,8 cm .

Przed zakończeniem roku w skład Kampfgruppe „Fegelein” wszedł dodatkowo niezależny 15 Regiment Policji. Dzięki podobnym do opisywanej grupom bojowym niemieckiemu dowództwu w końcu udało się powstrzymać napór Sowietów, lecz porażki 8 Armii Włoskiej oraz 2 Armii Węgierskiej pozwoliły nieprzyjacielowi na stworzenie w niemieckich liniach wyłomu głębokiego na 350 kilometrów. Niemieckie Kampfgruppe musiały przejąć obowiązki swoich nieudolnych sprzymierzeńców. W wigilię 1942 roku KG „ Fegelein” została okrążona przez siły pancerne nieprzyjaciela niedaleko miejscowości Taly. Szczęśliwie dla Niemców totalnej zagładzie jednostki zapobiegła bateria dział Flak 8,8 cm, która zniszczyła większość pojazdów sowieckich i natarcie załamało się. Pod koniec tego samego dnia trzy niemieckie czołgi przełamały się przez sowieckie linie i wspomogły KG „Fegelein” w jej wysiłkach o wydostanie się z okrążenia. Po zaciekłych walkach wręcz żołnierzom Kampfgruppe udało się wywalczyć korytarz i uratować jednostkę przed zniszczeniem. Podczas walk prawie cała 17 Sowiecka Brygada Pancerna została zniszczona.

Nie był to jednak koniec zmagań Kampfgruppe „Fegelein". Wkrótce droga ucieczki została zablokowana od zachodu przez kolejną sowiecką jednostkę. Hstuf. Liecke skontaktował się z dowódcą Baterii Flak 8,8 – SS-Oberst-em Andersonem by omówić następne działania. Podjęto decyzję o skierowaniu się na północ, a silne parcie w tym kierunku nie napotkało mocnego oporu wroga. Po wielu manewrach i zmianie kierunku marszu KG „Fegelein” dotarło w końcu do niemieckich linii w pobliżu Valuiki.

Kiedy nowo sformowany Korpus Pancerny SS złożony ( Dywizje Leibstandarte SS Adolf Hitler , „Das Reich” oraz „Totenkopf”) powróciły na front z Francji w styczniu 1943 roku Kampfgruppe „Fegelein” dołączyła do nich w rejonie Charków-Poltava. Na szosie na zachód od Valuiki Hstuf. Liecke spotkał się z dowodzącym Korpusem Pancernym SS – Ogruf. Paulem Hausserem. Ten natychmiast przyznał Lieckemu Krzyż Żelazny I Klasy w nagrodę za jego sukcesy w dowodzeniu na polu bitwy. Z II./SS-P-3 którym dowodził Liecke, liczącego podczas rozpoczęcia walk ponad 1000 żołnierzy pozostało około 200, reszta zginęła lub odniosła rany i musiała być ewakuowana z frontu. Ci, którzy przetrwali wrócili ponownie na poligon w Dębicy by odpocząć oraz przeformować jednostkę. Tak wysokie straty były wynikiem morderczych walk ze znacznie przewyższającym liczebnie wrogiem, oraz srogiego klimatu rosyjskiej zimy, który zbierał równie obfite żniwo, co sowieckie kule.

W 1943 roku SS-Sturmbannführer Liecke został oddelegowany by objąć dowództwo nad nowo sformowanym 27 Regimentem Strzelców Górskich SS wchodzącym w skład 13 Ochotniczej Dywizji Górskiej SS „Handschar”. Dywizja była prawie całkowicie złożona z ochotników muzułmańskich. Ich zadaniem miało być zwalczanie komunistycznych oddziałów partyzanckich Tito. Pod niemieckim dowództwem preferencje religijne ochotników były jak najbardziej szanowane. Każda z kompanii posiadała swojego przywódcę duchownego – Imama. Dywizja „Handschar” dowiodła później swojej wartości bojowej w zaciętych walkach z Sowietami wzdłuż Dunaju w latach 1944-45.


W kwietniu 1945 roku 27 Regiment Strzelców Górskich SS bronił lewego skrzydła Dywizji „Handschar” jednak został zmuszony do ustąpienia pola w obliczu przeważających sił sowieckich. Prawie w tym samym czasie Sowieci przełamali obronę na prawym skrzydle Dywizji i zagrozili jej rozbiciem. SS-Ostubaf. Liecke zebrał swój sztab oraz żołnierzy z jednostek transportowych, sygnałowych i przeprowadził odważny kontratak przeciwko siłom Sowieckim, które przełamały obronę. Liecke i jego ludzie odnieśli sukces i nieprzyjacielskie natarcie zostało zatrzymane, co pozwoliło większości Dywizji „Handschar” wycofać się na następne pozycje. Za swój brawurowy kontratak 2 maja 1945 roku SS-Ostubaf. Liecke został odznaczony Krzyżem Rycerskim, odznaczenie otrzymał z ręki Generała Artylerii De Angellsa, dowódcy 2 Armii Pancernej.


Po wojnie Karl Liecke spędził jakiś czas w niewoli Aliantów Zachodnich, szczęśliwie dla niego nie został wydany jugosłowiańskim komunistom, co zakończyłoby się najprawdopodobniej śmiercią, o czym przekonało się wielu jego towarzyszy. W 1951 roku Liecke wstąpił do Bawarskiej Policji Pomocniczej, a dwa lata później już do Regularnej Policji Bawarskiej gdzie rozpoczął owocną karierę. Jego koledzy z czasów wojny wspominali go jako świetnego dowódcę, który zawsze potrafił wybrnąć z fatalnej sytuacji. Zmarł 8 września 1976 roku.



Opracowanie i tłumaczenie: Krzysztof Hartung Źródło: wybrane numery Siegrunen Magazine autorstwa Richarda Landwehra.


SRH Die Freiwilligen jest grupą apolityczną. Symbole znajdujące się na stronie nie odzwierciedlają poglądów członków Stowarzyszenia, ani nie mają służyć propagowaniu jakichkolwiek ideologii totalitarnych.

Wszystkie materiały umieszczone na stronie są własnością SRH Die Freiwilligen i nie mogą być wykorzystywane bez zgody Stowarzyszenia.

uwaga