SS-Standartenführer Max Wünsche | Die Freiwilligen

SS-Standartenführer Max Wünsche



Max Wünsche urodził się 20 kwietnia 1914 roku w Kittlitz miasteczku w okręgu administracyjnym Lobau (Saksonia). Wünsche był jedną z najbardziej charakterystycznych postaci Waffen-SS i pozostaje nią do dziś. Po ukończeniu podstawowej edukacji oraz szkoleń technicznych postanowił wstąpić do SS-Verfügungstruppe w 1934 roku. Jego postawa i zdolności szybko zostały docenione i został oddelegowany na szkolenie oficerskie. Po ukończeniu kursu uczęszczał on na kursy oficerów starszych prowadzone w SS Junkerschule Tolz którą ukończył w 1936 roku. Po awansie na SS-Untersturmführera został przeniesiony do Leibstandarte SS Adolf Hitler. W tym czasie zwrócił na siebie uwagę samego Kanclerza Rzeczy który uczynił go swoim oficerem dyżurnym. Pełnił tą funkcję do momentu rozpoczęcia wojny z Polską we wrześniu 1939 roku. Na wielu przedwojennych zdjęciach młody, uznawany za niezwykle przystojnego Max Wünsche jest widziany w bezpośrednim otoczeniu Adolfa Hitlera, co dało mu wśród szerokiej publiki status „gwiazdy filmowej”.

Jednakże nawet doradcy i pomocnicy Hitlera musieli udowodnić swoją wartość w walce. Wünsche nie był wyjątkiem od tej reguły. W czasie kampanii na zachodzie w 1940 dowodził kompanią motocyklową Leibstandarte w oddziałach zwiadowczych, gdzie wyróżniał się niezwykłą odwagą zdobywając za swoje osiągnięcia Krzyże Żelazne I i II klasy. Podczas kampanii Bałkańskiej w 1941 kiedy LSSAH nosiło status brygady , Wünsche służył jako adiutant dowódcy brygady SS-Gruppenfüherea Seppa Dietricha, potem przejął dowodzenie kompanią dział szturmowych Leibstandarte.

W 1942 roku Max Wünsche uczęszczał do akademii wojennej Armii na kursy taktyki i działania sił pancernych i po powrocie do Leibstandarte , przemianowanej właśnie na 1 Dywizje Pancerną SS został mianowany dowódcą 1 Kompanii Pancernego Regimentu Leibstandarte Adolf Hitler wyposażonego w czołgi Panzer III i IV . Szybko udowodnił swoją wartość wykonując najtrudniejsze rozkazy wyznaczone jego jednostce podczas walk na przełomie stycznia i litego 1943 roku. Wünsche i jego podwładni objęli szpicę natarcia na utracone miasto Charków.

Oddziały, którymi dowodził składały się z 1 Regimentu Pancernego SS i stanowiły czołówkę frontu sił pancernych SS i zdołały wedrzeć się na tyłu sowieckiego VI Korpusu Kawalerii Gwardii na południu od Merefa. Żołnierze Wünschego zaatakowali liczne baterie artylerii wroga, przejmując lub niszcząc 54 armaty w tym 6 ciężkich, dodatkowo zdobyli około 400 sań transportowych z różnymi rodzajami broni ciężkiej i lekkiej. Za te osiągnięcia Wünsche i żołnierze jego oddziału zostali wymienieni w prestiżowym Wojennym Biuletynie Wehrmachtu 17 lutego 1943 roku. Dodatkowo Wünsche otrzymał Złoty Krzyż Niemiecki ( zaakceptowany 25 lutego i nadany 3 dni później ), oraz Krzyż Rycerski .

Po ponownym zajęciu Charkowa Wünsche awansował do stopnia SS-Obersturmbannführera i został przeniesiony do dowództwa świeżo formowanego 12 Regimentu Pancernego SS nowo powstałej 12 Dywizji Grenadierów Pancernych SS (później przemianowanej na Pancerną ) Hitlerjugend . Jednostce nadali kształtu oficerowie z LSSAH którzy wszczepili swoim młodym podwładnym starego ducha bojowego Leibstandarte. Latem 1944 roku działania Hitlerjugend i jej jednostek pancernych zdobyła legendarną otoczkę podczas walk w Normandii.

Na zachód od Cean w pierwszych dniach Alianckiej inwazji Max Wünsche i jego 23 Regiment Grenadierów Pancernych SS zdołały kompletnie zmiażdżyć siły pancerne przeciwnika i zapobiegły wyłamaniu się głównych sił brytyjsko-kanadyjskich. Żołnierze Hitlerjugend pomimo ogromnej przewagi liczebnej i materiałowej aliantów byli w stanie zatrzymać ich siły na prawie dwa miesiące. Jedne z najbardziej zaciekłych walk miały miejsce w okolicach wzgórza 112 . Podczas zaciętej obrony wzgórza żołnierze 12 Regimentu Pancernego SS zniszczyli około 250 czołgów nieprzyjaciela w przeciągu kilku tygodni . Za te dokonania SS-Ostubaf. Max Wünsche został 548-mym posiadaczem Liściu Dębowych do Krzyża Rycerskiego, odznaczony został również srebrną odznaką za rany.

Jednakże w wyniku ogromnej przewagi materiałowej aliantów, oraz absolutnego panowania w powietrzu niemieccy obrońcy zostali zepchnięci i zamknięci w kotle w okolicach Falaise. Podczas zażartych walk o wyrwanie się z kotła Wünsche prowadził swoją „kampfgruppe” złożoną z resztek swoich oddziałów oraz tego co zostało z dwóch regimentów grenadierów Armii . Za swoje dokonania podczas tych zmagań został nominowany do Mieczy do Liści Dębowych Krzyża Rycerskiego jednak nigdy nie zostały mu oficjalnie przyznane, gdyż Wünsche poważnie ranny dostał się do brytyjskiej niewoli 24 Sierpnia 1944 roku.

Uwolniony po 4 latach alianckiej niewoli Max Wünsche wyjechał do Austrii gdzie zajął się biznesem, przenosząc się później do francuskiej firmy przemysłowej jako dyrektor eksportu i sprzedaży. Od 1959 roku aż do emerytury kierował firmą Kromberg and Schubert produkującą przewody zatrudniając ponad 2500 pracowników w trzech zakładach i biurach w różnych branżach. Jak wielu oficerów Waffen-SS po wojnie Wünsche osiągnął duży sukces w cywilnym życiu. Jako jedna z najbardziej sławnych postaci wśród żołnierzy Waffen-SS zmarł 17 kwietnia 1995 roku w Monachium






Opracowanie i tłumaczenie: Krzysztof Hartung
Źródło: wybrane numery Siegrunen Magazine autorstwa Richarda Landwehra.

SRH Die Freiwilligen jest grupą apolityczną. Symbole znajdujące się na stronie nie odzwierciedlają poglądów członków Stowarzyszenia, ani nie mają służyć propagowaniu jakichkolwiek ideologii totalitarnych.

Wszystkie materiały umieszczone na stronie są własnością SRH Die Freiwilligen i nie mogą być wykorzystywane bez zgody Stowarzyszenia.

uwaga