SS-Unterscharführer Egon Christofersen | Die Freiwilligen

SS-Unterscharführer Egon Christofersen



Przyszedł na świat w dniu 8 lutego 1919 roku w Strøby w Miał trzech braci. Uczęszczał do miejscowej szkoły w Strøby. Od siódmego roku życia pracował na gospodarstwie Køgegaard.


Już w czasie trwania II Wojny Światowej, Christophersen wstąpił do DNSAP (Duńskiej Narodowosocjalistycznej Partii Pracy) i stał się członkiem jej sekcji Storm (SA).



Wysłano go do Grazu, aby tam przebył podstawowe szkolenie w Rezerwowym Batalionie SS Pułku Der Führer.
Po ukończeniu szkolenia został przydzielony do 11. Kompanii Pułku SS „Nordland” ,który włączono do składu 5 Dywizji Grenadierów „Wiking” w sierpniu 1941 roku. Później przeniesiono go ponownie, tym razem do 9. Kompanii.


Ponieważ dywizja SS „Wiking” w tym czasie była już zaangażowana w walkach na Froncie Wschodnim, Christophersen został ponownie przeniesiony, tym razem do 2. Kompanii Pułku SS „Nordland”. 



W maju 1942 roku został awansowany do stopnia SS-Sturmmanna.

We wrześniu 1942 roku, w czasie walk na Kaukazie został ranny w prawe i lewe udo co skutkowało tym, że został ewakuowany do szpitala wojskowego.
Po uleczeniu ran, został wysłany do Batalionu Rezerwowego, Pułku Zapasowego SS „Westland” w Grazu.


Christophersen pozostał tam do lutego 1943 roku, kiedy to wrócił do swojego dawnego pododdziału, ale teraz to była już Dywizja Grenadierów Pancernych SS.
Wkrótce za swoją odwagę podczas walk na Kaukazie otrzymał Krzyż Żelazny II klasy, a w maju 1943 roku został awansowany na SS-Unterscharführera


W maju 1943 roku Christophersena czekała kolejna „przeprowadzka”. Tym razem został przeniesiony do nowo utworzonej dywizji,11 Ochotniczej Dywizji Grenadierów Pancernych SS „Nordland”, która właściwie została utworzona na bazie dawnego pułku Christophersena, Pułku SS „Nordland”. Jego siedzibą był Grafenwohr.


Christophersen został przydzielony do 7. Kompanii 24 Pułku Grenadierów Pancernych „Danmark”, w którym w większości miał składać się z żołnierzy pochodzących z Danii.

Po zakończeniu tworzenia i szkolenia nowej jednostki, została ona wysłana na Bałkany, do Chorwacji, aby przeciwdziałać partyzantce Josipa Broz Tity.

W tym czasie do Egona dotarła wiadomość o śmierci swojego brat Viggo, który również był żołnierzem Waffen SS.


W styczniu 1944 r. Dywizję przeniesiono na front wschodni w rejon miasta Oranienbaum pod Leningradem, gdzie trafiła pod rozkazy Grupy Armii "Nord" i razem ze swą siostrzaną dywizją „Wiking” stworzyła III (germański) Korpus Pancerny SS.


14 lutego silne sowieckie uderzenie przerwało pozycje niemieckie w tamtym rejonie, co doprowadziło że dywizje niemieckie musiały przejść do odwrotu w kierunku Narwy w Estonii. Walki w rejonie tego miasta zostały nazwane "bitwą europejskiego SS", gdyż większość zaangażowanych w nie jednostek niemieckich składała się z cudzoziemskich żołnierzy z wielu krajów Europy.


Christophersen i jego 7. Kompania zajęła pozycję obronną na południe od Narwy i wschód od Kreenholm w pobliżu Dolgaya Niva.

Sowieci przeprowadzają w dniach 20, 22, 25, 26 i 28 maja i 12 czerwca kilka silnych ataków.


Tego ostatniego dnia, po silnym ataku Rosjanie opanowali Sunshine wypierając ze swych pozycji żołnierzy 7. Kompanii na południowo-wschodnim skraju obrony Narwy i zaczęli oblegać zarówno resztki 7. Kompanii jak i II.Batalionu.

Działając z własnej inicjatywy, Christophersen w obawie, że może znaleźć się na ziemi niczyjej zebrał resztki żołnierzy ze swojej kompanii i poprowadził ich do kontrataku, żeby odzyskać dawne pozycje oddziału. W trakcie zaciętej walki wręcz z przeważającymi siłami wroga, jemu jak i jego ludziom udało się odzyskać Sunshine i dzięki temu ustabilizować linię frontu.


Za swą postawę natychmiast z rąk dowódcy batalionu SS-Hauptsturmführera Heinza Hamela otrzymał Krzyż Żelazny I klasy.
Był także nominowany do Krzyża Rycerskiego, który wkrótce jako pierwszy duński ochotnik, w dniu 11 lipca 1944 roku otrzymał. Poza nim doświadczyło tego zaszczytu tylko dwóch Duńczyków: Soeren Kam i Johannes Helmers.


Christophersen przeżył wojnę i wrócił do życia w Koge w Danii. Pracował przez ponad trzydzieści lat w Machinefactory Ørum Hansena. Zmarł w dniu 15 stycznia 1988 roku wieku 68 lat.



SRH Die Freiwilligen jest grupą apolityczną. Symbole znajdujące się na stronie nie odzwierciedlają poglądów członków Stowarzyszenia, ani nie mają służyć propagowaniu jakichkolwiek ideologii totalitarnych.

Wszystkie materiały umieszczone na stronie są własnością SRH Die Freiwilligen i nie mogą być wykorzystywane bez zgody Stowarzyszenia.

uwaga