SS-Untersturmführer Jacques Leroy | Die Freiwilligen

SS-Untersturmführer Jacques Leroy



Jacques Leroy urodził się 10 września 1924 roku w Binden, w Belgii. W 1943 roku wstąpił do SS-Sturmbrigade Wallonie by walczyć z komunizmem na froncie wschodnim. Jego dwóch młodszych braci postąpiło podobnie rok później, gdyż mieli oni w świadomości, że czerwony terror stał się największym zagrożeniem dla cywilizacji Zachodu. Po ukończeniu kursu oficerskiego Leroy został wysłany wraz z Brygadą Szturmową Wallonie w listopadzie 1943 roku w południowy rejon frontu wschodniego. Podczas ciężkiej bitwy o wydostanie się z kotła pod Czerkasami SS-Untersturmführer Leroy został ciężko ranny tracąc równocześnie prawe oko i prawe ramie, które musiało zostać amputowane. Szczęśliwym trafem jego towarzyszom udało się ewakuować go do szpitala polowego.

Po długiej rekonwalescencji, na początku 1945 Leroy powrócił do swojej jednostki, która w międzyczasie została zreorganizowana i zmieniła nazwę na 28. Ochotniczą Dywizję Grenadierów SS Wallonie. Służył tam jako oficer łącznikowy przy kwaterze głównej sztabu dywizji i nie był przeznaczony do wykonywania działań bojowych. Jednak po tym gdy I. Batalion 69 Pułku Grenadierów SS stracił swojego dowódcę i doznał ciężkich strat Leroy przejął dowodzenie i osobiście poprowadził oddział w kilku zaciekłych starciach i walkach wręcz.

W marcu 1945 roku z siłą bojową 40 niedobitków, którzy pozostali z całego batalionu Jacques Leroy bronił Przyczółka Altdamm na linii Odry. Przez trzy dni i trzy noce ta grupa walońskich ochotników broniła swojego odcinka przed przeważającymi siłami wroga, zmuszając nawet do odwrotu w dniu 17 marca 1945 r. 19 sowieckich czołgów. W międzyczasie wiele z nich zostało wyłączonych z walki. Gdy Walończycy zostali w końcu zluzowani zostało ich zaledwie 8! 32 poległo, wliczając w to młodszego brata Jacquesa Leroya – Claude’a. Jego drugi brat – dowódca plutonu w Dywizji Wallonie zginie kilka dni później, podczas walk w rejonie stacji kolejowej w Finkenwalde (obecnie Zdroje, dzielnica Szczecina).

20 kwietnia 1945 r. SS-Untersturmführer Leroy został odznaczony Krzyżem Rycerskim Żelaznego Krzyża za osobiste bohaterstwo i wybitne osiągnięcia dowódcze podczas obrony Przyczółka Altdamm w marcu 1945 r. Po wojnie trafił od do brytyjskiej niewoli i wkrótce został deportowany do Belgii. Po odbyciu kary więzienia i utracie swoich podstawowych praw Leroy wyjechał do Niemiec, gdzie uzyskał niemieckie obywatelstwo i zamieszkał w Bawarii.

Ból związany z jego ciężkimi ranami wojennymi prześladował go przez resztę życia. Gdy jeden lekarzy odwiedził go w jego domu w 1992 roku szybko stało się jasne, że bardziej jest zainteresowany wygłaszaniem „politycznych oświadczeń” niż udzielaniem pomocy swojemu pacjentowi. Osoba ta natychmiast oskarżyła go o „walkę przeciwko swemu krajowi”, na co Leroy odpowiedział: „Nie w tym przypadku. Ja walczyłem tylko przeciwko Bolszewizmowi”. Lekarz odpowiedział na to: „Mam nadzieję, że obecnie jest Pan takim samym antynazistą jakim był Pan kiedyś antykomunistą”. Leroy był zbyt zdumiony by odpowiedzieć mu, że oczekuje tylko fachowej pomocy lekarskiej a nie politycznej dyskusji z „dawcą dobrych rad”. W każdym razie Jacques Leroy pozostał wierny swoim towarzyszom i nigdy nie negował swojego wyboru i służby w Waffen SS. Zmarł 5 sierpnia 1996 roku.







Opracowanie i tłumaczenie: Tomasz Borowski
Źródło: wybrane numery Siegrunen Magazine autorstwa Richarda Landwehra.


SRH Die Freiwilligen jest grupą apolityczną. Symbole znajdujące się na stronie nie odzwierciedlają poglądów członków Stowarzyszenia, ani nie mają służyć propagowaniu jakichkolwiek ideologii totalitarnych.

Wszystkie materiały umieszczone na stronie są własnością SRH Die Freiwilligen i nie mogą być wykorzystywane bez zgody Stowarzyszenia.

uwaga