SS-Untersturmführer Karl Brommann | Die Freiwilligen

SS-Untersturmführer Karl Brommann




Brommann urodził się 20 lipca 1920 roku w Neumünster, w Niemczech. W 1937 r. wstąpił ochotniczo do SS gdzie został przydzielony do Dywizji Totenkopf, następnie przeniesiono go do 6 Dywizji Górskiej SS Nord. Podczas ciężkich walk na granicy fińsko/radzieckiej został kilka razy ranny. Za pierwszym razem został trafiony odłamkami w obie ręce i nogi. To nie wystarczyło aby utrzymać go z dala od walki. Po krótkiej rekonwalescencji wrócił na front. Za drugim razem sytuacja okazałą się być poważniejszą i zagrażającą życiu, gdyż otrzymał postrzał w płuco i wątrobę. Rany były na tyle cieżkie, że Karl Brommann musiał spędzić w szpitalu prawie cały rok. W końcu pod koniec 1942 lub na początku 1943 roku wrócił do zdrowia i dołączył do 6 Batalionu Szkolno-Zapasowego Dywizji Nord.

Po kilku miesiącach, 5 maja 1943 roku został przydzielony do nowo sformowanego 11 Batalionu Pancernego SS Hermann von Salza, który stał się częścią 11 Dywizji Grenadierów Pancernych SS Nordland. Później, w październiku 1943 roku przeniesiono go w randze SS-Oberscharführera do niezależnej jednostki będącej częścią III Germańskiego Korpusu Pancernego SS - 103 Batalionu Pancernego SS (przemianowanego później na 503). Brommann służył w tej formacji do 27 marca 1945 r., gdzie zakończył służbę z powodu ran odniesionych podczas zaciekłych walk.

Na początku lutego 1945 r. objął dowodzenie jednej z załóg Tygrysa Królewskiego, która później wykazała się niezwykłą efektywnością podczas strać w rejonie Arnswalde (Choszczno) w trakcie Operacji Sonnenwende (połowa lutego 1945 r.) i Gotenhafen (Gdynia). Potwierdza to oficjalny komunikat dowództwa Wehrmachtu datowany na dzień 10 kwietnia 1945: „W walkach, które miały miejsce w rejonie Gotenhafen osobiście wyróżnił się SS-Untersturmrführer Karl Brommann, dowódca kompanii w 503 Batalionie Czołgów Ciężkich SS. Wraz z załogą swojego czołgu w okresie od 2 lutego do 18 marca 1945 pomimo odniesionych ran, zniszczył 66 wrogich czołgów, 44 działa artyleryjskie i 15 ciężarówek”.

Niektóre źródła podają iż uszkodzony czołg znajdujący się na jednym z niewielu zdjęć dokumentujących walki w Arnswalde należał właśnie do załogi pod dowództwem Brommanna.

Podczas walk o Danzig (Gdańsk) i Gotenhafen Karl Brommann odniósł kolejne obrażenia. Wpierw mimo ciężkich oparzeń rąk i głowy zdecydował się pozostać ze swoimi ludźmi, ale wkrótce potem został trafiony kilkoma odłamkami w głowę i stracił oko. Rany okazały się na tyle ciężkie, że wykluczyły go z walk do końca wojny. Po otrzymaniu Złotej Odznaki za Rany został on ewakuowany przez Hel do Sweindemünde (Świnoujście). 29 kwietnia 1945 został odznaczony Krzyżem Rycerskim Żelaznego Krzyża (jak wspomniał w 1999 r. nigdy go „fizycznie” nie otrzymał, gdyż przebywał wtedy w szpitalu polowym).

Po dostaniu się do niewoli brytyjskiej trafił do jednego z obozów jenieckich. Wyszedł na wolność  w listopadzie 1947 r., prawdopodobnie ze względu na stan zdrowia spowodowany odniesionymi wcześniej obrażeniami.

Karl Brommann dzięki swoim wybitnym osiągnięciom okazał się być jednym z największych asów niemieckiej broni pancernej podczas II Wojny Światowej.

Po wojnie pracował do emerytury jako technik dentystyczny na jednym z niemieckich uniwersytetów. Zmarł 30 czerwca 2011 roku.




Opracowanie i tłumaczenie: Tomasz Borowski
Źródło: wybrane numery Siegrunen Magazine autorstwa Richarda Landwehra.


SRH Die Freiwilligen jest grupą apolityczną. Symbole znajdujące się na stronie nie odzwierciedlają poglądów członków Stowarzyszenia, ani nie mają służyć propagowaniu jakichkolwiek ideologii totalitarnych.

Wszystkie materiały umieszczone na stronie są własnością SRH Die Freiwilligen i nie mogą być wykorzystywane bez zgody Stowarzyszenia.

uwaga