Waffen-Hauptsturmführer der SS Miervaldis Ādamsons | Die Freiwilligen

Waffen-Hauptsturmführer der SS Miervaldis Ādamsons



Miervaldis Ādamsons urodził się 4 listopada 1911 (według niektórych danych 29 czerwiec 1910 roku) jako syn łotewskiego emigranta w Połtawie na terytorium Cesarstwa Rosyjskiego (obecnie wschodnia Ukraina).


W 1920 wraz z rodziną przeniósł się na Łotwę i zamieszkał w jednej z dzielnic miejscowości Cesis. W 1928 ukończył tam gimnazjum i rozpoczął studia teologiczne na Uniwersytecie Łotewskim, został członkiem najstarszego łotewskiego bractwa studenckiego "Lettonia". Wkrótce jednak porzucił studia i wstąpił do marynarki handlowej.


Podczas jednego z rejsów doszło między nim, a kapitanem statku do sporu po którym kapitan musiał udać się w Marsyli do szpitala.
Ādamsons w związku z tym szukał schronienia we
Francji i zdecydował stawić się do biura rekrutacyjnego francuskiej Legii Cudzoziemskiej gdzie podpisał kontrakt na sześć lat.


Służył w Maroku w kawalerii, gdzie stał się doskonałym jeźdźcem.
W walkach z arabskimi rebeliantami jednostki Legii ponosiły duże straty. W jego oddziale przy życiu zostało zaledwie siedmiu żołnierzy.
Otrzymał za męstwo dwa odznaczenia i awansowano go do stopnia sierżanta.
Tam też
zdobył swój przydomek Terror Maroka, który przywarł do niego do końca życia.
Później walczył jeszcze w Tunezji.


W 1935 roku wrócił na Łotwę i wstąpił z czteroletnim opóźnieniem obowiązkowej służby wojskowej do łotewskiej armii. Służył w 4 Valmierskim Pułku Piechoty, a następnie w 8 Pułku Piechoty w Dyneburgu.
Później jednak, ze względu na ostry charakter, jest zmuszony do opuszczenia wojska.


Po zajęciu latem 1941 roku Łotwy przez Niemców zgłosił się na ochotnika do Policji i podjął  służbę w 26 Tukumskim Batalionie Policji.
Od czerwca 1942 roku batalion zostaje wysłany do okręgu mińskiego z zadaniem prowadzenia walki przeciwpartyzanckiej.
Wyróżnił się tam w śmiałych akcjach przenikania przez linię frontu i zbieraniu ważnych informacji co sprawiło, że niemieckie dowództwo zwróciło na niego swą uwagę.


W 1943 roku po utworzeniu Legionu Łotewskiego zostaje do niego wcielony i przydzielony do  2 Łotewskiej Brygady Ochotniczej SS, a następnie przeniesiony na front w rejonie Leningradu w rejonie Krasnego Sieła.
Tam podczas swego chrztu bojowego we wrześniu 1943 roku w okolicy Wołchowa Ādamsons zostaje poważnie ranny. Traci wzrok w jednym oku.


Wraca jednak do jednostki i obejmuje stanowisko dowódcy 6 kompanii w nowo utworzonej  19 Dywizji Grenadierów SS (2 łotewskiej).
W 1944 roku zostaje jednak ponownie ranny. Tym razem jednak musi się udać na leczenie do Niemiec. Zostaje tam uznany za niezdolnego do dalszej służby jednak odmawia odejścia z jednostki. Wraca na stanowisko dowódcy 6 kompani w 44 Pułku Grenadierów SS ze składu 19 Dywizji Grenadierów SS.


We wrześniu 1944 roku zostaje promowany do stopnia Waffen-Hauptsturmführera.


W Boże Narodzenie 1944 roku sowieci przeprowadzają kilka silnych uderzeń w rejonie Kurlandii. Kilka z nich ma miejsce w okolicy Lestenes gdzie oddział Ādamsonsa odpiera w ciągu jednego dnia siedem ataków Armii Czerowej przeprowadzając liczne kontrataki.
Po tych walkach w styczniu 1945 otrzymuje najwyższe niemieckie odznaczenie – Krzyż Rycerski. Jednakże płaci za to wysoką cenę i zostaje ponownie ranny i co gorsza w zdrowe do tej pory oko.
Przetransportowano go do szpitala w Stendes, z którego uciekł na wieść, że ma zostać przeniesiony do Niemiec. Wraca zpowrotem do jednostki gdzie przez jakiś czas próbuje przebywać na pierwszej linii jednak obrażenia są na tyle poważne, że nie mogło się obyć bez pomocy lekarskiej. W tym celu zmuszony jest jej szukać w Lipawie gdzie przechodzi operację, która poprawia nieco stan wzroku.


W maju 1945 roku postanawia łodzią przebić się do Szwecji jednakże w końcu rezygnuje z tego pomysłu i postanawia pozostać w Kurlandii.


Został aresztowany przez wojska radzieckie i wysłany do kopalni niklu w Murmańsku. Zimą 1945 roku wraz z kilkoma kolegami podjął próbę ucieczki do Finlandii, ale schwytano go na granicy. Został skazany za zdradę na śmierć przez rozstrzelanie, wyrok został wykonany 23 sierpnia 1946 w Rydze.


Unikalny opis Miervaldisa Ādamsonsa zamieścił w swoich wspomnieniach pod tytułem „Twierdza Kurzeme” sierżant Arnold Sink, który brzmi mniej więcej tak:

Chudy, wysoki mężczyzna w zawsze zniszczonym mundurze. Za pasem zawsze miał broń i arabski sztylet. Sztyletem był w stanie działać tak szybko jak sprawny cyrkowiec.
Jego pierś zdobiło kilka medali, ale czerwoną, wydłużoną twarz na policzku zdobiło głębokie znamię. Bez lewego oka, z cienkimi i zaciśniętymi ustami nabrał złowrogiego wyglądu, jak wilczy górski orzeł w każdej chwili gotowy rzucić się ku swej ofierze.

W 1993 został zrehabilitowany przez Sąd Najwyższy Łotwy.



SRH Die Freiwilligen jest grupą apolityczną. Symbole znajdujące się na stronie nie odzwierciedlają poglądów członków Stowarzyszenia, ani nie mają służyć propagowaniu jakichkolwiek ideologii totalitarnych.

Wszystkie materiały umieszczone na stronie są własnością SRH Die Freiwilligen i nie mogą być wykorzystywane bez zgody Stowarzyszenia.

uwaga