Waffen-Unterscharführer der SS Eugene Vaulot | Die Freiwilligen

Waffen-Unterscharführer der SS Eugene Vaulot



Eugene Vaulot urodził się w Paryżu w 1923 roku. W cywilnym życiu był elektrykiem z zawodu. W 1941 roku jako jeden z pierwszych wstąpił do LVF (Legion Francuskich Ochotników przeciw Bolszewizmowi). Wkrótce zyskał szacunek swoich kolegów za swoje wiecznie pozytywne nastawienie do życia i poczucie humoru. Brał udział w krwawych walkach podczas niebywale mroźnej zimy na przełomie 1941/42 roku w okolicy Jeziora Djukowo. Później uczestniczył w wielu akcjach antypartyzanckich w centralnym rejonie Frontu Wschodniego. Z powodu odniesionych ran opuścił LVF w 1943 roku w stopniu Obergefreitra (stopień wyższy od Starszego Szeregowca, ale niższy od Kaprala – brak polskiego odpowiednika).

Niezadowolony ze swego cywilnego życia, Vaulot zgłosił się do Niemieckiej Marynarki Wojennej – Kriegsmarine w 1944 roku. Batalion, w którym służył został jesienią 1944 r. praktycznie w całości włączony do francuskiej brygady SS, która później została przemianowana na 33 Dywizję Grenadierów SS Charlemagne.

W Dywizji został członkiem elitarnej Kompanii Honorowej, dowodzonej przez SS- Obersturmführera Wilhelma Webera. Podczas ciężkich bitew na Pomorzu w rejonie Elsenau (Olszanowo) i Kolberg (Kołobrzeg) dał się poznać jako odważny żołnierz. Vaulot okazał się być ekspertem w walce wręcz oraz zwalczaniu czołgów wroga przy użyciu granatników Panzerfaust. Cieszył się z tego powodu wielką estymą u swoich dowódców. Na Pomorzu odznaczony został Krzyżem Żelaznym Pierwszej Klasy.

Podczas Bitwy o Berlin dokonania Uscha. Vaulota stały się legendarne. Najpierw podczas walk w rejonie dzielnicy Neukoelln rozbił dwa sowieckie czołgi a następnie wysadził w powietrze kolejne sześć, które nadciągały bez przeszkód w okolice Kancelarii Rzeszy! I to wszystko na przestrzeni 24 godzin!

Po południu 29 kwietnia 1945 r. Eugene Vaulot otrzymał za te wyczyny Krzyż Rycerski Żelaznego Krzyża z rąk SS-Brigadeführera Gustava Krukenberga. Ceremonia odbyła się w punkcie dowodzenia Dywizji Nordland, na stacji kolejki podziemnej Stadmitte, gdzie w świetle ogarków obserwowali ją członkowie Sztabu oraz kilku towarzyszy Vaulota. W krótkim przemówieniu po francusku Krukenberg powiedział: „czyn tego młodego ochotnika był tym, czego oczekujemy po wszystkich francuskich żołnierzach, ludziach, którzy zdobyli swoje ostrogi na polach bitew całego świata” . Eugene Vaulot powiedział zaś po dekoracji do swego kolegi Pierre Rostainga: "walczyłem z jednym marzeniem. By być udekorowanym tym odznaczeniem. Teraz mogę umrzeć". Jego słowa okazały się niestety prorocze. Zginął 3 dni później, 2 maja, trafiony przez sowieckiego snajpera. Dla tych, którzy walczyli u jego boku zawsze pozostał „wspaniałym towarzyszem” i najlepszym przedstawicielem paryskiej klasy robotniczej.



Opracowanie i tłumaczenie: Tomasz Borowski
Źródło: wybrane numery Siegrunen Magazine autorstwa Richarda Landwehra.


SRH Die Freiwilligen jest grupą apolityczną. Symbole znajdujące się na stronie nie odzwierciedlają poglądów członków Stowarzyszenia, ani nie mają służyć propagowaniu jakichkolwiek ideologii totalitarnych.

Wszystkie materiały umieszczone na stronie są własnością SRH Die Freiwilligen i nie mogą być wykorzystywane bez zgody Stowarzyszenia.

uwaga